Slaughter House

Wij zijn benieuwd naar jouw eerste indruk van de Slaughterhouse-website. Heb je een suggestie, stuur dan een e-mail naar info@slaughter-house.nl o.v.v. 'Suggestie Slaughterhouse'.

Voor overige vragen en verzoeken:

Uitgeverij Cargo
Van Miereveldstraat 1
1071 DW Amsterdam

website: www.uitgeverijcargo.nl
e-mail: info@uitgeverijcargo.nl
telefoon: 020 - 305 98 10
fax: 020 - 305 98 24

FAQ's over de boeken van Karin Slaughter

1. Waar is die brief waarover je in Onaantastbaar schrijft?
In Onaantastbaar worden twee dingen genoemd die alleen op het web te lezen zijn: allereerst de brief, die een spoiler bevat (en die je hier kunt lezen, maar doe dat alleen als je eerst het boek hebt gelezen!). En dan is er nog het bonushoofdstuk, dat je hier kunt vinden.


2. Wanneer verschijnt je nieuwste boek en hoe heet het?
Mijn meest recente boek heet Gevallen. Het is in juni 2011 in de VS verschenen, en in juli 2011 in Nederland en elders.


3. Wat zijn de titels van de boeken in de serie en kan ik ze het best op volgorde lezen?
(Zie hier voor de titels en de volgorde ervan)
Je kunt de serie met elk willekeurig boek beginnen. Ik ben zelf een echt volgorde-mens, het soort lezer dat altijd bij het begin wil beginnen, maar je kunt ook eerst Onzichtbaar lezen, dat grotendeels in het verleden plaatsvindt, en dan verdergaan met Nachtschade – of een van de andere boeken.


4. Waar ben je nu mee bezig?
Met een dutje. Een broodje. Wii Fit. Koffers pakken voor mijn boekentournee. Mijn Facebookpagina. O, en misschien met het volgende boek, maar daarover vertel ik nog niets. Leest eerst Gevallen maar.


5. Ik heb al je boeken gelezen. Heb je nog iets anders geschreven, dat ik misschien niet ken?
In Nederland heb ik voor de Maand van het Spannende Boek 2008 het geschenkboek Onbegrepen geschreven. Ter ere van het tienjarige jubileum van mijn Nederlandse uitgeverij verscheen Ongezien dat nu alleen nog als e-book verkrijgbaar is. In 2011 verscheen Doorn in mijn vlees dat heel 2011 nog cadeau wordt gegeven bij Gevallen. Daarna, in januari 2012, zal het als e-book verkrijgbaar zijn.


6. Bestaat Grant County echt?
Ik heb het helemaal verzonnen, hoewel ik moet bekennen dat het een samenraapsel is van de stadjes uit mijn jeugd. Ik ben in South Georgia opgegroeid, in een studentenstad die veel weg heeft van Grant County, dus ik ken de types die je in een dergelijke gemeenschap tegenkomt. De plaats is gefingeerd, want ik had geen zin in brieven in de trant van ‘Op Main Street kun je helemaal niet linksaf!’, maar uiteraard krijg ik toch dat soort brieven. Er heeft zelfs iemand geschreven dat ik de verkeerde snelweg had genomen om van Atlanta naar Grant County te rijden!


7. Waarom is er zoveel geweld in je boeken?
Ik ben gek op Mary Higgins Clark en heb ook wel eens met veel plezier een Janet Evanovich gelezen, maar in mijn eigen boeken wil ik geweld tonen zoals het is. Heel lang werden vrouwen niet geacht over dit soort misdaden te schrijven, ook al waren we er zelf meestal het slachtoffer van. Volgens mij werd het tijd dat we onze mond opendeden over verkrachting en vrouwenmishandeling. Toen ik opgroeide, was dat soort onderwerpen in fictie alleen voor ‘mannen onderling’, en ik vind het een verademing dat auteurs zoals Mo Hayder en Denise Mina geweld en seksueel misbruik serieus aan de orde stellen. Niet dat mannen niet over deze onderwerpen kunnen schrijven, alleen bekijken vrouwen het vanuit een ander perspectief.


8. Waarom vloekt Lena zoveel?
Deze vraag verbaast me altijd weer, want niemand berispt Jeffrey omdat hij zoveel vloekt. Dat getuigt zonder meer van een dubbele moraal, en als je het zo bekijkt, snap je waarom Lena zo nijdig is. Dat ze vuil gebekt is, komt doordat ze zich moest aanpassen op haar werk. Heel lang was ze de enige vrouwelijke agent in een mannenteam. Zoals veel vrouwen op een van testosteron doordrenkte werkvloer pikte ze smerige taal op om bij de jongens te horen. Persoonlijk zie ik er niets verkeerds in dat vrouwen zich uitdrukken zoals ze willen, hoe ruig dat ook is.


9. Wat is je lievelingspersonage?
Dat is net zoiets als aan ouders vragen wie hun lievelingskind is. Wat mijn eigen ouders betreft, was dat gemakkelijk (ik natuurlijk), maar als ik gevraagd word uit mijn personages iemand te kiezen, hangt mijn antwoord gewoonlijk af van over wie ik op dat moment schrijf of nadenk. Lena is verreweg de grootste uitdaging, maar ik houd van Sara vanwege haar kracht en intelligentie. Jeffrey laat me altijd verbaasd staan. Weet je wat? Ik houd me op de vlakte en zeg dat ze me allemaal even lief zijn.


10. Wat is je favoriete boek?
Nogmaals: dat is moeilijk te zeggen. Meestal het boek waaraan ik nog moet beginnen.
Het moeilijkste boek was Zoenoffer, want dat gaat over een heel duister onderwerp. Ik moest goed uitkijken dat ik net genoeg liet zien om de lezer een idee te geven van wat er speelde zonder dat het weerzinwekkend werd of – nog erger – prikkelend. Dat was zuivere balanceerkunst, maar ik denk dat ik erin geslaagd ben. Verder geloof ik dat ik een kant van dat leven heb laten zien waarover zelden gesproken wordt, ook al bestaat die al zolang er mensen zijn.


11. Waarom maak je vrouwen altijd tot slachtoffer in je verhalen?
Dat doe ik niet. In de loop van de serie zijn er massa’s mannen verminkt of vermoord, en veel vrouwen bleken monsters te zijn. Volgens mij ligt de nadruk altijd op het slachtofferschap van vrouwen omdat dat verwacht wordt. Het is nou eenmaal waar dat het soort misdrijven dat je in thrillers tegenkomt vaak misdrijven tegen vrouwen zijn. Wat ik probeer te doen is geweld gebruiken als een manier om er een dialoog over aan te gaan, en over de oorzaken ervan. Als we het begrijpen, kunnen we het misschien voorkomen.


12. In Zoenoffer heb je een fout gemaakt met een wapen. Was dat uit onwetendheid of pure domheid?
Hoewel ik de keus nogal beperkt vind: ja, ik heb inderdaad een fout gemaakt. Waarschijnlijk heb ik er nog veel meer gemaakt waarvan ik me niet eens bewust ben. Mijn boeken zijn fictie, wat betekent dat ik ze al schrijvend verzin. Het spijt me dat die wapenfout je van het verhaal heeft afgeleid, maar neem maar van mij aan dat ik mijn best doe om alles zo accuraat mogelijk te houden. In latere edities van Zoenoffer is de fout gecorrigeerd.
Tussen haakjes: ik heb eens in een schrijverspanel gezeten met een auteur die ooit een van de grootste vuurwapenexperts van de FBI was, en hij zei dat hij in zijn boeken ook fouten met wapens heeft gemaakt.


13. Mag ik je mijn boeken sturen om te signeren? Mag ik een gesigneerde foto van je?
Sorry, maar ik signeer niet langer boeken, behalve in een boekwinkel of tijdens signeersessies. Als je een gesigneerd exemplaar van een van mijn boeken wilt hebben, moet je op de tourneelijst kijken of contact opnemen met een van de boekwinkels. The Poisoned Pen in Scottsdale, Arizona, heeft het hele jaar gesigneerde exemplaren van mijn boeken in huis. Als ik thuis ben, signeer ik boeken voor de Eagle Eye Book Shop in Decatur, Georgia. Beide winkels verzenden ook boeken naar het buitenland.
Momenteel bied ik lezers geen boekmerken meer aan, en ik ga ook niet in op online-verzoeken om foto’s of handtekeningen.

FAQ's over Karin Slaughter

1. Hoe kom je aan je ideeën?
Wist ik het maar! Gaandeweg ontspringen de verhalen ergens in mijn hoofd, en voor ik het weet zit ik achter mijn computer en ben ik aan het schrijven. Meestal denk ik aan een bepaalde misdaad en dan vraag ik me af hoe Sara, Jeffrey en Lena daarmee om zullen gaan. Ik vind het ook interessant om te weten hoe de stad ermee omgaat. Voor mij is het erg belangrijk dat Grant County een soort vierde verteller van het verhaal wordt. Veel personages komen telkens terug; als je bijvoorbeeld de oude Burgess tegenkomt in Onzichtbaar, weet je precies wie hij is en je kent een deel van zijn geschiedenis. Dat vind ik het mooist aan een serie. Die ondergeschikte personages voegen iets wezenlijks toe aan het weefsel van het verhaal.


2. Hoe ziet je schrijfschema eruit?
Helaas ben ik niet erg gedisciplineerd. Ik ben eerder het soort schrijver dat zich terugtrekt in een hutje op de hei en schrijft tot ze erbij neervalt. Kon ik er maar meer structuur in aanbrengen, maar tot nu toe heeft het voor me gewerkt, dus waarom zou ik klagen?


3. Hoe lang doe je over het schrijven van een boek?
Dat is afhankelijk van waar het boek over gaat en hoeveel research ermee gemoeid is. Gemiddeld duurt het hele proces zo’n tien tot twaalf maanden. Soms gaat het sneller, soms langzamer. Ik weiger me in een positie te manoeuvreren waarbij ik het verhaal moet afraffelen, en gelukkig zijn mijn uitgevers zeer geduldig.


4. Hoe pleeg je research?
Een van mijn vrienden werkt bij de politie, en van hem weet ik het een en ander over procedures, en verder ben ik bevriend met een knappe, aardige dokter van wie ik allerlei medische feiten opsteek. Meestal bedenk ik een plotlijn en dan stuur ik hun een e-mail, bijvoorbeeld: ‘Is het mogelijk dat Lena gympen draagt (in misdaadseries op tv rennen vrouwen altijd op hakken van vijftien centimeter rond)?’ of ‘Kan Sara dit personage opensnijden en hem toch laten leven?’
Ook lees ik veel medische boeken en politiehandboeken. Ik geloof dat ik dat ook zou doen als ik geen thrillers schreef, want ik vind het heel interessant. Ik schat dat er van elk boek of essay dat ik lees, of van elk uur dat ik research pleeg, uiteindelijk hooguit twee regels in mijn boeken belanden.


5. Ik heb je een e-mail gestuurd. Waarom heb ik geen antwoord gekregen?
Soms duurt het even voor ik op e-mails reageer, maar ik schrijf echt iedereen terug die me een vraag stelt. Het is verbazend hoeveel gebouncete e-mails ik altijd terugkrijg – omdat de mailbox vol is of omdat het een fout adres betreft. Soms zijn spamfilters er de oorzaak van dat mensen mijn antwoord niet krijgen.
Als je me alleen maar gemaild hebt om te zeggen dat je van mijn boeken houdt: bedankt!! Misschien heb ik je niet teruggeschreven, maar ik verzeker je dat ik alles lees en dat ik het zeer waardeer als lezers me dat laten weten. Als je me wilde vertellen dat iets wat ik in een van mijn boeken gedaan heb je tegenstond, dan heb ik misschien niet teruggeschreven omdat je de zaak heel hoog opnam. Je hebt alle recht op je gevoelens, en die respecteer ik, maar ik ga niet proberen je op andere gedachten te brengen.
Als je geen antwoord op je e-mail hebt ontvangen, heb je misschien iets gevraagd wat ik al behandeld heb in een van deze veelgestelde vragen (FAQ). Het zou heel mooi zijn als meer mensen deze vragen en antwoorden lazen voor ze me een mail sturen. Ik vind het altijd heerlijk om van mijn lezers te horen, maar hoe meer tijd ik met e-mailen kwijt ben, hoe minder tijd ik overhoud om boeken te schrijven!


6. Kan ik je mijn manuscript sturen en kun jij er dan voor zorgen dat het gepubliceerd wordt?
of:
Ik heb je mijn manuscript van zesduizend pagina’s gestuurd over eenhoorns die volwassen slachtoffers van kindermisbruik helpen genezen. Waarom heb je niet gereageerd?
Stuur me liever geen manuscripten. Mijn uitgever en agent hebben me verzocht ze niet te lezen, en ik kan dat verzoek niet naast me neerleggen. In deze tijd, waarin het wemelt van de plagiaatbeschuldigingen, moet ik mezelf beschermen.


7. Ben je familie van de schrijver Frank Slaughter?
Nee. Eigenlijk ben ik de beroemdste Slaughter die ik ken, tenzij je mijn oudoom meetelt, die door de belastingjongens gezocht werd omdat hij illegale sterkedrank verkocht.


8. Welke schrijvers lees je graag?
Ik heb alles van Kate Atkinson gelezen. Vooral Oude zaken vond ik prachtig. Vingervlug van Sarah Waters behoort tot mijn lievelingsboeken. Mo Hayder is geweldig. Peter Robinson, Fidelis Morgan, Mark Billingham, Lee Child, Lynda LaPlante... de lijst is eindeloos. Ook lees ik veel buiten het thrillergenre. Volgens mij heeft Kathryn Harrison nu al zo’n drie keer de Grote Amerikaanse Roman geschreven. Margaret Atwood en John Irving zijn alleen al benijdenswaardig omdat ze in zoveel verschillende stijlen hebben geschreven. Ook geniet ik van de boeken van Neil Gaiman en Kelley Armstrong. Eigenlijk ben ik altijd te porren voor een goedgeschreven verhaal met sterke personages en een echt plot.


9. Ik heb me opgegeven voor je nieuwsbrief, maar nog niets ontvangen!
Ik geef toe dat ik lui ben. De laatste tijd zijn er niet veel nieuwsbrieven verschenen, maar ik zweer dat ik eraan werk. Gewoonlijk schrijf ik ze tegen de tijd dat er een nieuw boek uitkomt, zodat jullie het allemaal gaan kopen. Ja, ik ben een lanterfant, maar wel een eerlijke lanterfant.


10. Zou je zo vriendelijk willen zijn een boek te schenken / een gesigneerde foto te sturen / een financiële bijdrage te leveren aan...?
Gezien de enorme berg verzoeken die ik ontvang, kan ik simpelweg niet op alles ingaan. Ik denk dat het het eerlijkst is als ik donatieverzoeken via mijn website negeer. Zie deze pagina voor een selectie van de doelen die ik ondersteun.